730 GÜNLÜK ŞUBAT YANGINI
-MERSİN-
Kutupta yanan bir yangın vardı…
Sadece molozların dumanları, bir bir aşağı inen tabutlar vardı!
Bu kıyamet değil de ne idi?
11 şehir ölüm sessizliğine bürünmüştü…
Binlerce hayat, betonlarda sıkışmış; hayaller sorumsuzluklara kurban gitmişti…
Unutamayacağımız bir tarihtir 6 Şubat 2023…
Şubatın ta başında cayır cayır yanıyordu 86 milyonun yüreği…
Bu görüntüler çizilmemiş; herhangi bir tatbikatı anlatmıyordu.
Gerçekti…
Ülkemizin deprem gerçeği, yüzyılımızın felaketiydi…
Sözle anlatılamayacak kadar paramparça bir gerçekti hatta.
Arama kurtarma ekiplerinin o kan donduran “SESİMİ DUYAN VAR MI?” sorusu çoğunlukla yanıtsız kalmıştı…
Kimse ne yapacağını bilmiyordu…
Yıkılan binada bir tek asılı kalan perde dışında, kimse yoktu…
Kimsesizliğimiz 51 binin üzerindeydi…
Çaresizliğimiz ise milyonlar…
730 gün olmuş…
Yazıyla yazınca ne kadar çok gibi görünse de yakınlarını kaybedenler için adeta daha dün…
Acı hâlâ harlı, hâlâ kanlı, hâlâ yaslı!
İnsanlar en sevdiklerini kaybettiklerine mi üzülsün, artık bir düzenleri olmayışına mı, yoksa sıfırdan bir hayat kurmanın zorluğuna mı?
* * *
Bir kepçe geliyor, diğeri gidiyor…
“Bu nasıl bir yıkımdır?”
1 milyona yakın yapı hasar aldı ve yıkıldı.
Zaman zaman enkaz kaldırılırken ağır hasarlı binaların kendiliğinden yıkıldığına bile şahit olduk.
Arama kurtarma ekipleri, kepçe ve iş makinesi operatörleri insanüstü bir çaba sarf ettiler…
Canlı birini çıkarmak için zamanla yarışın kıymetini en iyi anlayanlar onlardı.
730 günde biz anladık mı bu zamanın kıymetini?
Neler yaptık bireysel olarak?
Depreme hazır olmak için ne öğrendik?
Takdir-i ilahi?
Yoksa “Önce tevekkül, sonrası takdir-i ilahi” mi dedik?
* * *
Kalbimin ta ortasında bir enkaz…
Ne çığlık var ne sükût…
Şubat’ın 6’sı dediler bu yasa…
Mezar yetmiyor bu acıya…
Ruhumun kıyısında bir çocuk…
Gidenlere selam duruyor…
Şubat’ın 6’sında yarım kalan binlerce çocuk…
Gelenlere o günleri anlatıyor…
